132. löggjafarþing 2005–2006.

Þskj. 1269 — 669. mál.

Nefndarálit

um frv. til l. um starfsemi innri markaðarins í tengslum við frjálsa vöruflutninga innan Evr
ópska efnahagssvæðisins.

Frá allsherjarnefnd.

Nefndin hefur fjallað um málið og fengið á sinn fund Rögnu Árnadóttur og Stefán Eiríks
son frá dómsmálaráðuneyti.

Umsagnir bárust frá Eimskipafélagi Íslands ehf., Viðskiptaráði Íslands, Samtökum versl
unar og þjónustu, tollstjóranum í Reykjavík og talsmanni neytenda.

Með frumvarpinu er lagt til að reglugerð ráðsins 2679/98/EB, sem tekur til starfsemi innri markaðarins í tengslum við frjálsa vöruflutninga milli landa, verði tekin upp í innlendan rétt. Í reglugerðinni er annars vegar mælt fyrir um skyldur aðildarríkjanna til að grípa til nauðsyn
legra aðgerða til að koma í veg fyrir alvarlegar hindranir á frjálsum vöruflutningum milli að
ildarríkjanna, svo sem vegna vegatálmana eða eyðileggingar á varningi. Hins vegar að komið verði á fót kerfi upplýsingaskipta á milli aðildarríkjanna og framkvæmdastjórnarinnar eða eftir atvikum Eftirlitsstofnunar EFTA ef slíkra hindrana verður vart.

Nefndin telur rétt að taka fram að reglugerðin nær aðeins til hindrana sem hafa í för með sér alvarlega röskun á frjálsum vöruflutningum, valda einstaklingum sem þær bitna á alvar
legu tjóni og fela í sér skyldu til að krefjast tafarlausra aðgerða til að koma í veg fyrir að rösk
unin eða tjónið sem um ræðir verði viðvarandi, breiðist út eða magnist. Þá er skýrt tekið fram í 2. gr. reglugerðarinnar að hún hafi ekki áhrif á grundvallarréttindi, svo sem verkfallsrétt. Nefndin leggur til að frumvarpið verði samþykkt með eftirfarandi

BREYTINGU:

Við bætist nýtt fylgiskjal, svohljóðandi:

REGLUGERÐ RÁÐSINS (EB) nr. 2679/98

frá 7. desember 1998

um starfsemi innri markaðarins í tengslum við frjálsa

vöruflutninga milli aðildarríkjanna

RÁÐ EVRÓPUSAMBANDSINS HEFUR,

með hliðsjón af stofnsáttmála Evrópubandalagsins, einkum 235. gr.,

með hliðsjón af tillögu framkvæmdastjórnarinnar,

með hliðsjón af áliti Evrópuþingsins,

með hliðsjón af áliti efnahags- og félagsmálanefnd
arinnar,

og að teknu tilliti til eftirfarandi:

1)	Eins og kveðið er á um í 7. gr. a í sáttmálanum myndar innri markaðurinn svæði án innri landamæra þar sem einkum eru tryggðir frjálsir vöruflutningar í samræmi við 30.–36. gr. sáttmálans.

2)	Brot á þessari meginreglu, eins og eiga sér stað þegar einstaklingar hindra með aðgerðum sínum frjálsa vöruflutninga í tilteknu aðildar
ríki, geta valdið alvarlegri röskun á eðlilegri starfsemi innri markaðarins og valdið einstak
lingunum, sem slíkt bitnar á, alvarlegu tjóni.

3)	Aðildarríkin skulu, til að standa við þær skuld
bindingar sem felast í sáttmálanum og einkum til að tryggja eðlilega starfsemi innri markað
arins, annars vegar láta ógert að samþykkja ráðstafanir eða aðhafast eitthvað sem gæti orsakað viðskiptahindrun og hins vegar skulu þau gera allar nauðsynlegar ráðstafanir, í réttu hlutfalli við aðstæður, til að greiða fyrir frjáls
um vöruflutningum á yfirráðasvæði sínu.

4)	Slíkar ráðstafanir mega ekki hafa áhrif á grundvallarréttindi, þ.m.t. réttur eða frelsi til verkfalls.

5)	Þessi reglugerð kemur ekki í veg fyrir neinar aðgerðir, sem kunna að vera nauðsynlegar í tilteknum tilvikum á vettvangi Bandalagsins, til að bregðast við vandamálum í starfsemi innri markaðarins, að teknu tilliti til beitingar þessarar reglugerðar, þar sem það á við.

6)	Aðildarríki hefur eitt til þess vald að viðhalda allsherjarreglu og standa vörð um innra öryggi, sem og til að ákvarða hvort, hvenær og hvaða ráðstafanir eru nauðsynlegar og í réttu hlutfalli við aðstæður til að greiða fyrir frjálsum vöruflutningum á eigin yfirráðasvæði við tilteknar aðstæður.

7)	Upplýsingaskipti milli aðildarríkjanna og framkvæmdastjórnarinnar um hindranir á frjálsum vöruflutningum skulu vera fullnægj
andi og hröð.

8)	Ef hindranir eru fyrir hendi á frjálsum vöru
flutningum á yfirráðasvæði aðildarríkis, skal það gera allar nauðsynlegar ráðstafanir, í réttu hlutfalli við aðstæður, til að koma aftur á frjálsum vöruflutningum eins fljótt og auðið er á yfirráðasvæði sínu til þess að forða því að röskun sú eða tjón, sem um er að ræða, verði viðvarandi, breiðist út eða magnist sem og að hrun geti orðið í viðskiptum og samnings
bundnum tengslum sem að baki þeim liggja. Þetta aðildarríki skal tilkynna framkvæmda
stjórninni og, ef eftir því er leitað, öðrum að
ildarríkjum um ráðstafanir sem það hefur gert eða hyggst gera til að ná þessu markmiði.

9)	Framkvæmdastjórnin skal, til að uppfylla skyldur sínar samkvæmt sáttmálanum, tilkynna viðkomandi aðildarríki um að það telji að brot hafi verið framið og skal aðildarríkið svara til
kynningunni.

10)	Í sáttmálanum er ekki kveðið á um aðrar heim
ildir fyrir samþykki þessarar reglugerðar en þær sem er að finna í 235. gr.

SAMÞYKKT REGLUGERÐ ÞESSA:

1. gr.

Í þessari reglugerð er merking eftirfarandi hugtaka sem hér segir:

1.	hindrun": hindrun frjálsra vöruflutninga milli aðildarríkja, sem rekja má til aðildarríkis, hvort sem hún felst í aðgerð eða aðgerðarleysi af þess hálfu, er kann að fela í sér brot á 30.–36. gr. sáttmálans og sem:

a)	hefur í för með sér alvarlega röskun á frjálsum vöruflutningum með því að koma í veg fyrir, áþreifanlega eða öðrum hætti, tefja eða beina annað innflutningi til, útflutningi frá eða flutn
ingi í gegnum aðildarríki,

b)	veldur einstaklingunum, sem hún bitnar á, alvar
legu tjóni, og

c)	krefst tafarlausra aðgerða til að komið verði í veg fyrir að röskunin eða tjónið, sem um ræðir, verði viðvarandi, breiðist út eða magnist,

2.	aðgerðarleysi": þegar lögbær yfirvöld aðildar
ríkis láta hjá líða að gera allar nauðsynlegar ráð
stafanir, í réttu hlutfalli við aðstæður, sem í þeirra valdi standa, til að fjarlægja hindrun, sem einstak
lingar hafa skapað með aðgerðum sínum, og tryggja frjálsa vöruflutninga á yfirráðasvæði sínu.

2. gr.

Ekki má túlka þessa reglugerð þannig að hún hafi nokkur áhrif á grundvallarréttindi, eins og þau eru viðurkennd í aðildarríkjunum, þ.m.t. réttur eða frelsi til verkfalls. Til þessara réttinda getur einnig talist réttur eða frelsi til annarra aðgerða sem fellur undir sérstök samskiptakerfi aðila vinnumarkaðarins í aðildarríkjunum.

3. gr.

1.	Ef hindrun er fyrir hendi eða hætta er á hindrun

a)	skal hvert það aðildarríki sem býr yfir upplýs
ingum, sem skipta máli (hvort sem um er að ræða aðildarríki, sem hlut á að máli, eða ekki), þegar í stað senda þær til framkvæmdastjórnar
innar, og

b)	skal framkvæmdastjórnin þegar í stað senda aðildarríkjunum þessar upplýsingar ásamt hverj
um þeim upplýsingum, fengnum eftir öðrum heimildum, sem hún telur að skipti máli.

2.	Viðkomandi aðildarríki skal svara eins fljótt og unnt er beiðnum framkvæmdastjórnarinnar og ann
arra aðildarríkja um upplýsingar um eðli hindrun
arinnar eða hættunnar og um það til hvaða aðgerða það hefur gripið eða hyggst grípa. Upplýsingar, sem fara á milli aðildarríkjanna, skal einnig senda til framkvæmdastjórnarinnar.

4. gr.

1.	Þegar hindrun er fyrir hendi skal viðkomandi aðildarríki, með fyrirvara um 2. gr.,

a)	gera allar nauðsynlegar ráðstafanir, í réttu hlut
falli við aðstæður, til að tryggja frjálsa vöru
flutninga á yfirráðasvæði aðildarríkisins í sam
ræmi við sáttmálann, og

b)	tilkynna framkvæmdastjórninni um þær aðgerðir sem yfirvöld þess hafa gripið til eða hyggjast grípa til.

2.	Framkvæmdastjórnin skal þegar í stað senda upplýsingarnar sem hún fær, skv. b-lið 1. mgr., til hinna aðildarríkjanna.

5. gr.

1.	Telji framkvæmdastjórnin að hindrun sé fyrir hendi í aðildarríki skal hún tilkynna viðkomandi að
ildarríki um ástæðurnar fyrir þessari niðurstöðu sinni og óska eftir því við aðildarríkið að það geri allar nauðsynlegar ráðstafanir, í réttu hlutfalli við aðstæður, til að afnema fyrrnefnda hindrun innan frests sem hún ákvarðar með hliðsjón af því hversu brýnt málið er.

2.	Framkvæmdastjórnin skal hafa hliðsjón af 2. gr. þegar hún kemst að niðurstöðu.

3.	Framkvæmdastjórninni er heimilt að birta texta tilkynningarinnar, sem hún sendi viðkomandi aðildarríki, í Stjórnartíðindum Evrópubandalaganna og skal þegar í stað senda textann til allra aðila sem óska eftir því.

4.	Aðildarríkið skal, innan fimm virkra daga frá viðtöku textans, annaðhvort:

—	tilkynna framkvæmdastjórninni um þær aðgerðir sem það hefur gripið til eða hyggst grípa til til framkvæmdar 1. mgr., eða

—	leggja fram rökstudda greinargerð fyrir því að ekki sé um að ræða hindrun sem brýtur í bága við 30.36. gr. sáttmálans.

5.	Í undantekningartilvikum getur framkvæmda
stjórnin heimilað lengingu á frestinum, sem greint er frá í 4. mgr., ef aðildarríkið leggur fram tilhlýðilega rökstudda beiðni, og rökin, sem það leggur til grundvallar, teljast fullnægjandi.

Reglugerð þessi er bindandi í heild sinni og gildir í öllum aðildarríkjunum án frekari lögfestingar.

Gjört í Brussel 7. desember 1998.

Fyrir hönd ráðsins,

J. FARNLEITNER

forseti.
Atli Gíslason sat fundinn sem áheyrnarfulltrúi og er samþykkur álitinu.

Björgvin G. Sigurðsson og Sigurjón Þórðarson voru fjarverandi við afgreiðslu málsins.

Alþingi, 3. maí 2006.

Bjarni Benediktsson,

form., frsm.

Jónína Bjartmarz.

Ágúst Ólafur Ágústsson.

Birgir Ármannsson.

Kjartan Ólafsson.

Sigurður Kári Kristjánsson.

Guðrún Ögmundsdóttir.