149. löggjafarþing 2018–2019.

Þingskjal 1892 — 195. mál.

Svar

fjármála- og efnahagsráðherra við fyrirspurn frá Ólafi Ísleifssyni
um afborganir og vaxtagreiðslur ríkissjóðs.

1.	Hver var samanlagður höfuðstóll verðtryggðra lána ríkissjóðs við lok hvers árs á tíma
bilinu 2012–17?

2.	Hverjar voru fjárhæðir greiðslna vaxta og afborgana á verðtryggðum lánum ríkissjóðs á sama tímabili?

3.	Hver hefði samanlagður höfuðstóll lánanna verið við lok hvers árs 2013–17 ef hús
næðisliður vísitölunnar hefði legið utan hennar?

Útreikningur á því hver höfuðstóll lána ríkissjóðs hefði verið við ímyndaðar aðstæður þjónar takmörkuðum tilgangi. Ekkert er vitað um það hver þróun hagkerfisins hefði orðið ef verðtrygging hefði ekki tekið tillit til þáttar húsnæðiskostnaðar í neyslu heimilanna og því er hér um hreina reikningsæfingu að ræða. Miðað við útgefna vísitölu neysluverðs, án hús
næðiskostnaðar hefði höfuðstóll lána ríkissjóðs verið eftirfarandi:

4.	Hverjar hefðu verið fjárhæðir greiðslna vaxta og afborgana á lánunum á árunum 2013–
17 ef húsnæðisliðurinn hefði ekki verið hluti af vísitölunni?

Hægt er að reikna afborganir í sama ímyndaða dæmi og greint er frá í svari við 3. tölul. en líklegt þykir að ef verðtrygging væri takmörkuð þannig að húsnæðiskostnaður heimilanna væri ekki tekinn með yrðu afleiðingarnar þær að nafnvextir lána yrðu hærri en ef um fulla verðtryggingu væri að ræða. Hér fylgir engu að síður útreikningur sem miðast við það að verðtrygging án húsnæðiskostnaðar hefði ekki áhrif á nafnvexti.